Ο σ. Ακίφ Σαΐντ συμμετείχε ενεργά στην προετοιμασία του διήμερου Αλληλεγγύης και Πολιτισμού που διοργάνωσε η Διεθνιστική Κίνηση Αλληλεγγύης και Αγώνα για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών που ολοκληρώθηκε με επιτυχία και πολύ μεγάλη συμμετοχή στις 24 &25 Οκτώβρη. Θα συμμετείχε στις συζητήσεις μαζί με τους υπόλοιπους μετανάστες, πρόσφυγες και ντόπιους για τα θέματα του κοινωνικού και θεσμικού ρατσισμού, για τα δικαιώματα μεταναστών και προσφύγων και την διεκδίκηση τους, για τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές των κρατών και για τους τρόπους συγκρότησης μετώπων απέναντι σε όλα αυτά, για την αλληλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους της εργατικής τάξης.
Όλα αυτά θα είχαν συμβεί αν, το προηγούμενο βράδυ και έπειτα από την συμμετοχή του σε συγκέντρωση στο υπουργείο μετανάστευσης όπου μετέβη για να εκφράσει την αλληλεγγύη στους μετανάστες εργάτες στον κατασκευαστικό τομέα και να διεκδικήσει μαζί τους τα εργασιακά τους δικαιώματα, ο Ακίφ δεν είχε πέσει ο ίδιος για ακόμη μια φορά θύμα ρατσιστικής συμπεριφοράς, που θα τον οδηγούσε στο κρατητήριο για πέντε μέρες.
Μετά την απολογία του για τις ψευδείς κατηγορίες που κατέθεσε εναντίον του η γυναίκα που του συμπεριφέρθηκε με ρατσιστικό τρόπο, ο Ακίφ αφέθηκε ελεύθερος και μας έστειλε δήλωση του στην οποία περιγράφει την τραυματική εμπειρία του, και ξετυλίγει τις σκέψεις που του προκάλεσε αυτή του η εμπειρία, παραμένοντας αταλάντευτα στην πλευρά της αλληλεγγύης, του συλλογικού αγώνα, της αντίστασης, της ενότητας των εργατών.
Διαβάστε την:
"Μερικές φορές, ορισμένες εμπειρίες στη ζωή δεν μας πληγώνουν απλώς· κλονίζουν τα χρόνια της εμπειρίας μας, τις πεποιθήσεις μας και ολόκληρο τον τρόπο σκέψης μας. Οι πέντε ημέρες μου στη φυλακή (κρατητήριο) ήταν μια τέτοια εμπειρία. Κατά τη διάρκεια αυτών των πέντε ημερών, ένιωσα όχι μόνο την απώλεια της ελευθερίας μου, αλλά βρέθηκα επίσης να αναρωτιέμαι επανειλημμένα πόσοι άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο υφίστανται αδικία απλώς και μόνο λόγω της ταυτότητας, της εθνικότητας ή του χρώματος του δέρματός τους, και πόσοι μένουν χωρίς κανέναν να ακούσει τη φωνή τους.
Ζω στην Ελλάδα τα τελευταία επτά χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έχω υπερασπιστεί την Ελλάδα σε αρκετές περιπτώσεις απέναντι σε ανθρώπους που είχαν αρνητική άποψη για αυτή τη χώρα και τους ανθρώπους της. Η θέση μου ήταν πάντα ότι καμία χώρα δεν είναι από τη φύση της καλή ή κακή· τα πραγματικά ερωτήματα αφορούν τις κοινωνικές της στάσεις, τις ανθρώπινες αξίες και το πολιτικό της σύστημα. Οι σχέσεις μου με συντρόφους και φίλους εδώ μου έδωσαν μια αίσθηση του ανήκειν και μου έφεραν κάποια γαλήνη σε αυτή τη γη, χιλιάδες μίλια μακριά από το Κασμίρ.
Έχω υπάρξει θύμα ρατσιστικών επιθέσεων στο παρελθόν, αλλά αυτή η εμπειρία ήταν εντελώς διαφορετική και βαθιά επώδυνη. Κατά τη διάρκεια ενός περιστατικού σε ένα περίπτερο, η κοπέλα που εργαζόταν εκεί, σύμφωνα με τη δική μου εκδοχή για το τι συνέβη, μου συμπεριφέρθηκε με ρατσιστικό τρόπο, παρά την ευγενική και σεβαστική συμπεριφορά μου. Προσπάθησα να χειριστώ την κατάσταση με ευγένεια, αξιοπρέπεια και σεβασμό, ωστόσο αυτό με οδήγησε σε μια εμπειρία που τελικά κατέληξε σε πέντε ημέρες στη φυλακή.
Μετά το περιστατικό, η κοπέλα κάλεσε την αστυνομία, σχηματίστηκε δικογραφία εις βάρος μου και έπρεπε να περάσω πέντε ημέρες υπό κράτηση. Για μένα, αυτό δεν ήταν απλώς μια σύλληψη· ήταν ένα βαθύ ψυχολογικό και συναισθηματικό σοκ. Το πιο επώδυνο κομμάτι ήταν ότι θεωρούσα τον εαυτό μου στόχο ρατσιστικής συμπεριφοράς, κι όμως εγώ ήμουν εκείνος που κατέληξα να στερούμαι την ελευθερία μου.
Κατά τη διάρκεια αυτών των πέντε νυχτών, ένα ερώτημα περνούσε επανειλημμένα από το μυαλό μου: Πόσοι μετανάστες αντιμετωπίζουν τον ρατσισμό καθημερινά; Πόσοι μετανάστες βιώνουν τέτοιες επιθέσεις, ταπείνωση και αδικία, αλλά αδυνατούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους επειδή τους λείπουν οι γλωσσικές δεξιότητες, οι πόροι, η νομική υποστήριξη ή άνθρωποι να τους συμπαρασταθούν; Πόσοι καταπιεσμένοι άνθρωποι βρίσκονται μόνοι τους σε διάφορες φυλακές, χωρίς κανείς να υψώνει τη φωνή του για την απελευθέρωσή τους, χωρίς κανείς να είναι πρόθυμος να ακούσει τα βάσανά τους και χωρίς την κατάλληλη υποστήριξη για να τους βοηθήσει έστω να εξηγήσουν την αθωότητά τους ή να παρουσιάσουν τη δική τους πλευρά της ιστορίας;
Αυτές οι σκέψεις μετέτρεψαν το προσωπικό μου μαρτύριο σε ένα πολύ ευρύτερο ερώτημα. Συνειδητοποίησα ότι η εμπειρία μου δεν ήταν απλώς δικό μου πρόβλημα. Αντικατοπτρίζει μια πραγματικότητα στην οποία οι μετανάστες, σε αυτό το σύστημα και τα κράτη που έχουν εγκαθιδρυθεί μέσα σε αυτό, δεν μπορούν να πάρουν αποφάσεις για την ίδια τους τη ζωή. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, ακόμη και ένα μικρό περιστατικό μπορεί να στερήσει από τους μετανάστες το καθεστώς παραμονής τους εδώ, να οδηγήσει στην απέλασή τους στις χώρες καταγωγής τους ή να τους αναγκάσει να περάσουν μεγάλο χρονικό διάστημα στη φυλακή.
Η Ελλάδα έχει μακρά ιστορία φιλοσοφίας, δημοκρατίας και αγώνων ενάντια στον αυταρχισμό. Ωστόσο, ίσως είναι αλήθεια ότι το ιστορικό μεγαλείο μιας κοινωνίας δεν εγγυάται την απουσία του ρατσισμού και της αδικίας μέσα σε αυτήν. Ομοίως, στον καπιταλισμό, οι άνθρωποι συχνά κρίνονται σύμφωνα με την οικονομική τους θέση, την εθνικότητα και την κοινωνική τους κατάσταση. Ο ρατσισμός βαθαίνει αυτούς τους διαχωρισμούς και στρέφει τους εργάτες, τους μετανάστες και άλλους καταπιεσμένους ανθρώπους τον έναν ενάντια στον άλλον, παρόλο που τα προβλήματα και τα βάσανά μας είναι κοινά, και ο αγώνας μας εναντίον τους θα έπρεπε επίσης να είναι κοινός.
Πρέπει να ενωθούμε και να πολεμήσουμε ενάντια σε αυτές τις ρατσιστικές και φασιστικές συμπεριφορές. Πρέπει να γίνουμε η φωνή εκείνων των οποίων οι φωνές φιμώνονται. Πρέπει να σταθούμε στο πλευρό των μεταναστών των οποίων η εργασία είναι ευπρόσδεκτη, ενώ τα θεμελιώδη δικαιώματά τους στη ζωή αφαιρούνται. Ακόμη και αφού ζήσουν σε μια χώρα για χρόνια, τους κάνουν να νιώθουν ότι η ύπαρξή τους είναι περιττή εδώ, και ότι δεν τους έχει ανάγκη η ίδια η κοινωνία, παρά μόνο οι μηχανές, τα εργοστάσια και οι βιομηχανίες των αφεντικών μας.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους συντρόφους και τους φίλους μου που ύψωσαν τη φωνή τους για την απελευθέρωσή μου, στάθηκαν στο πλευρό μου και φρόντισαν να μην νιώσω μόνος σε αυτή τη δύσκολη στιγμή. Η υποστήριξή σας μου θύμισε ότι, απέναντι στην καταπίεση και την αδικία, η μεγαλύτερη δύναμη ενός ανθρώπου βρίσκεται στους συντρόφους του, στη συνείδησή του και στην αλληλεγγύη. Οι τοίχοι της φυλακής μπορεί να περιορίζουν το σώμα, αλλά δεν μπορούν να φυλακίσουν τον αγώνα.
Δεν βλέπω την εμπειρία αυτών των πέντε ημερών ως λόγο για να σιωπήσω. Αντίθετα, τη βλέπω ως μια υπενθύμιση για να δυναμώσω τον αγώνα μου ενάντια στον ρατσισμό και την αδικία. Επειδή ο αγώνας μας δεν είναι ενάντια σε ένα μεμονωμένο άτομο· είναι ενάντια σε κάθε νοοτροπία και σύστημα που αρνείται να αναγνωρίσει την ισότητα των ανθρώπων.
Η δύναμή μας βρίσκεται στην αλληλεγγύη μας, η ελπίδα μας βρίσκεται στον συλλογικό μας αγώνα, και ο στόχος μας είναι να οικοδομήσουμε μια κοινωνία ελεύθερη από την εκμετάλλευση, όπου κάθε ανθρώπινο ον θα μπορεί να ζει σύμφωνα με τη δική του θέληση.
Ζήτω η Αντίσταση! ✊
Ζήτω η Ενότητα των Εργατών! ✊"
Ακίφ
