هذه رسالة من مريض اكتئاب وطالب علم نفس في قطاع غزّة إلى العالم:

 هذه رسالة من مريض اكتئاب وطالب علم نفس في قطاع غزّة إلى العالم: 

أيها العالم، في ظل التقدم العلمي المهول في كافة العلوم الطبيعية والعلمية، إلا أنّك عاجز عن إيقاف شاب من بين خمسة شباب في قطاع غزّة يفكرون بالإنتحار. وهذا الأمر، إذا كنت تراه عادياً فليس من العادي جداً أنّ 96% من سكان قطاع غزّة يشعر بالموت الوشيك، وأن مليون طفل في قطاع غزّة لديهم اضطرابات نفسية خصوصاً بعد حرب الإبادة، وليس من العادي أيضاً أن 38% من البالغين في قطاع غزّة مصابين بالاكتئاب. وأنّ 61% من سكان قطاع غزّة يعانون من اضطراب ما بعد الصدمة. ولا زالو يعانون من اضطراب ما بعد الصدمة المعقد.

أيها العالم، لقد فشلت أمام اختبار الاستقرار النفسي للغزّيين خلال حرب الإبادة التي ما زالت مستمرة إلى اليوم، واستمرارها يأتي برضى ودعم أغلب الحكومات الغربية وبعض الحكومات العربية التي تتلقى الإملاءات من الامبريالية العالمية. وبالتالي هذا الفشل لن يكون فشلاً يخص غزّة وحدها، بل هو فشل أمام الإنسانيّة بأجمعها.

إذا ما أردنا أن نتكلّم عن السلام في العالم، فيجب أن يبدأ السلام من داخل الإنسان. والغزيين لا نصيب لهم من السلام الداخلي بفعل الاحتلال. وانا هنا لا أخص كلامي بالابادة فقط بل ما قبل الإبادة منذ بدء الحصار الصهيوني على قطاع غزّة عام 2007. هذا الأمر، والذي عزّز لدينا الحصار النفسي كغزّيين، في مفهومه الخاص والعام، زاد من نسبة الاضطرابات النفسيّة لدى الغزّيين، وهذه الاضطرابات ليس مصدرها خلل نفسي برمّتها، بل هي اضطرابات سببها واقع سياسي فرضه الاحتلال الصهيوني على الغزّيين. وهذا الواقع السياسي الذي يجعل الغزّي دائم التهديد وشعوره الدائم بوشك الموت لذاته او لافراد عائلته يعزز في واقعه عدم استقرار نفسي. وهذا الأمر، حل لا يكون بعلاج نفسي فردي يناسب الانسان الأبيض في الدول الصناعيّة وأمراض العصر التي أنتجتها الثورة الصناعية، بل حلّه واقع سياسي مغاير تماما للواقع السياسي الحالي والذي تفرضه إسرائيل. واقع سياسي مغاير لا يُحسب فيه عدد السعرات الحرارية اليوميّة للغزّي الواحد، وهذه خطة صهيونيّة نشرتها صحيفة هآرتس الصهيونية عام 2012. لا أريد تسمية الأمور بالفاشيّة او النازيّة، بل المسمى الحقيقي لكل هذه الأمور هي "الصهيونيّة" وهي أسوأ من المذكور، بل الأسوأ على الاطلاق، فإذا كانت النازيّة أحرقت اليهود في العالم فهذا لا يُعني أن أدفع أنا وشعبي ثمن هذه المحرقة أيضا، حيث تستمد الصهيونية شرعيتها من المحرقة النازيّة، وهي بكل تأكيد مدانة بالنسبة لي ولأغلب الغزّيين، ولكن هذا لا يُعطي الحق للحركة الصهيونيّة أن تفعل ماهو أسوأ من المحرقة. من تجويع إلى سياسات عقاب جماعيّة إلى حساب السعرات الحرارية للغزيين إلى إبادة حصلت على مرآى العالم دون أن يكون هناك أي رد فعل مناسب لقتل الغزي وحرقه وابادته وكأن الغزّي لا شيء وكأنه لا حياة للغزّي يعترف فيها العالم كما يعترف بالحياة لليهود الذي تسرق الحركة الصهيونيّة مظلوميتهم التاريخيّة لتكرر الأمر ضد الفلسطينيين.

على صعيد شخصي، أطلب من العالم بإدخال دوائي ودواء كل من له حاجة بالطب النفسي، فمنذ بدء الإبادة تمنع إسرائيل دخول الدواء النفسي إلى قطاع غزّة في خطوة ممنهجة لتسبيب الانهيار النفسي لدى المجتمع ككل، وليس على صعيد فرد او اثنين، هذا الاجرام لا يكون لوحده فقط ضد من يحملون الهموم النفسيّة وهم غالبية غزّة بما فيهم الأطفال، بل يزداد الاجرام لمنع الدواء الشهري للمسنين ومنع أدوية مرضى السرطان وفحوصاتهم ومنع الفحوصات الطبية اللازمة والموجودة في أي مكان بالعالم. هذا الطلب ليس استجداءً من العالم، بل هو حقي المكفول، واذا ما رأيت حقوقي مجرد شيء هامشي فأنا لا أشعر بإنسانيتي، وكغزّي أنا إنسان، إن كنت مدني أو مقاتل، وان كنت شاب أم فتاة، أو طفلا ام عجوزا، الغزي إنسان وعلى العالم أن يفهم هذا الأمر ويعيه. نحن لسنا وحوش بشريّة ولا نقبل أن تُنزع الأنسنة عنّا كأدآة استعمارية قديمة تستخدمها الحركة الصهيونيّة والدولة الإسرائيلية ضدنا. أنا وغيري وكلنا إنسانيين حتى لو لم يعجب هذا الأمر كل العالم. وتأكيدي على إنسانيتي أيها العالم هو فشل ذريع لك، فشل في ظاهره وباطنه عدم إنسانية العالم في التعامل مع الغزّيين ومع مأساتهم.

هذه الرسالة أكتبها وأنا أنتظر دوري عند الطبيب النفسي في العيادة الحكوميّة، والذي يكون دوري رقم 92 بعدما قطعت التذكرة على الساعة السابعة صباحاً. فليسقط العالم الذي أحتاج فيه إلى اثبات انسانيتي، وليسقط العالم الذي أطلب منه حقي في العلاج وليسقط العالم الذي توجد به دولة عنصرية صهيونية تسلب الفلسطيني حقوقه تحت شعار مظلوميّة أناس لا يمتون لهذه الحركة الاستعمارية بشيء.

في النهاية، أود القول بأن هذا العالم لديه اختبار مع الإنسانية وفشل فيه. وهذا الفشل لا يأتي بسبب فعل مساعد لقتل الإنسانية، بل يأتي أيضاً بسبب عدم الفعل لقتل الانسان على مرآى ومسمع العالم. 

كتبت هذه الرسالة بدموع العين، ومع كل دمعة سقطت هو اعلان فشل العالم في الحفاظ على انسانيته.

بهاء شاهرة رؤوف ، إنسان من قطاع غزّة-فلسطين أيها العالم غير الإنساني.

Une lettre poignante de Bahaa Shahera Raouf de la Bande de Gaza adressée au monde

Cher Monde,

À une époque de progrès scientifique sans précédent, l'humanité ne parvient toujours pas à empêcher un jeune sur cinq, dans la bande de Gaza, d'envisager le suicide.

Si cela ne vous alarme pas, alors peut-être que ces faits le feront : 96 % de la population de Gaza vit avec le sentiment constant que la mort est imminente. Un million d'enfants souffrent de troubles psychologiques, en particulier au lendemain du génocide en cours. 38 % des adultes vivent avec la dépression, tandis que 61 % de la population souffre de troubles de stress post-traumatique. Beaucoup continuent d'endurer les effets à long terme d'un stress post-traumatique complexe.

Ce ne sont pas de simples statistiques. C'est la carte psychologique d'une société qui a été forcée de vivre sous le siège, la guerre, et l'attente constante de la mort.

Le monde a abandonné le peuple de Gaza.

Il n'a pas réussi à protéger son bien-être mental lors d'un génocide qui se poursuit encore aujourd'hui. Cette catastrophe permanente s'est perpétuée avec le soutien - ou, tout au moins, l'acquiescement - de la plupart des gouvernements occidentaux, ainsi que de plusieurs gouvernements arabes qui ont choisi de se soumettre aux dictats de l'impérialisme mondial.

Cet échec ne concerne pas que Gaza. C'est un échec moral et humanitaire en face de l'humanité elle-même.

Si nous devons un jour parler honnêtement de paix, alors la paix doit commencer à l'intérieur de l'être humain.

Mais le peuple de Gaza s'est vu refuser même cette forme la plus fondamentale de paix. Je ne fais pas seulement référence au génocide qui se déroule sous les yeux du monde aujourd'hui. Je parle aussi des années qui l'ont précédé - des années de blocus, imposé par Israël à la bande de Gaza depuis 2007.

Cette réalité a créé en nous un siège psychologique qui coexiste avec le siège physique. Elle a produit un état permanent de peur et d'insécurité, laissant de profondes cicatrices psychologiques qui continuent de se manifester par des taux croissants de traumatismes, d'anxiété, de dépression et d'autres troubles mentaux.

Ces conditions ne sont pas le produit d'une pathologie individuelle. Elles sont une réaction naturelle devant une réalité politique insupportable imposée par l'occupation sioniste.

On ne peut s'attendre à ce qu'une personne reste psychologiquement stable en vivant chaque jour sous une constante menace de mort - qu'il s'agisse de sa propre mort ou de celle des personnes qu'elle aime.

Pour cette raison, la solution ne peut se limiter à la psychothérapie individuelle. De telles approches ont été largement développées pour traiter des troubles qui apparaissent dans des sociétés relativement stables. Les blessures de Gaza sont d'une autre nature. Avant que les gens n'aient besoin de thérapie, ils ont besoin que la réalité politique qui produit cette souffrance quotidienne change.

Nous avons besoin d'une réalité dans laquelle l'apport calorique quotidien de chaque personne n'est pas calculé et contrôlé, comme l'ont révélé des documents publiés par Haaretz en 2012.

Nous avons besoin d'une réalité dans laquelle la famine, le siège et la punition collective ne soient plus utilisés comme instruments de domination contre tout un peuple.

Je ne souhaite pas qualifier ces pratiques de fascisme ou de nazisme car, à mon sens, le terme le plus précis est sionisme.

Pour moi, le sionisme n'est pas seulement une idéologie coloniale. C'est un projet politique qui s'est appuyé sur une tragédie historique pour en justifier une autre.

L'Holocauste a été l'un des plus grands crimes de l'histoire et mérite une condamnation sans équivoque. Mais la condamnation de ce crime ne pourra jamais accorder à aucun État ou mouvement politique le droit de commettre de nouveaux crimes contre un autre peuple.

Mon peuple et moi ne devrions pas être amenés à payer le prix de ce crime.

De la famine et de la punition collective au contrôle des approvisionnements alimentaires, et finalement à une guerre génocidaire menée sous les yeux du monde entier, les Palestiniens de Gaza vivent dans une réalité où leur humanité est violée chaque jour - comme si leur vie valait moins que celle des autres.

La tragédie s'accentue lorsque le mouvement sioniste invoque les persécutions historiques du peuple juif pour justifier les politiques infligées aujourd'hui aux Palestiniens, alors que le peuple de Gaza est laissé seul face à la mort, à la faim et au déplacement, tandis qu'une grande partie du monde reste silencieuse ou détourne délibérément le regard.

Sur le plan personnel, j'appelle le monde à permettre que mes médicaments - et les médicaments de tous ceux qui, à Gaza, dépendent d'un traitement psychiatrique - entrent dans la bande de Gaza.

Depuis le début du génocide, Israël bloque l'entrée des médicaments psychiatriques à Gaza dans le cadre d'une politique systématique qui aggrave l'effondrement psychologique d'une société entière, et pas seulement de personnes isolées.

Cette privation n'affecte pas seulement les personnes vivant avec des troubles mentaux, bien que leur nombre ne cesse de croître. Elle affecte également les personnes atteintes de maladies chroniques, les personnes âgées et les patients atteints de cancer, qui se voient refuser leurs médicaments, les examens diagnostiques essentiels et même les services de santé les plus élémentaires - des soins qui devraient être un droit humain fondamental partout dans le monde.

Ceci n'est pas un appel à la charité, ni de la mendicité. C'est la revendication d'un droit garanti par le droit international et humanitaire.

Si mon droit au traitement médical est considéré comme secondaire - ou même négociable - comment puis-je ressentir que mon humanité est reconnue ?

Je suis un être humain de Gaza. Que je sois civil ou combattant, jeune homme ou jeune femme, enfant ou personne âgée, mon humanité - et l'humanité de chaque Palestinien - n'est ni conditionnelle ni négociable. Elle ne peut être diminuée en raison de notre identité ou de notre lieu de résidence.

Nous refusons d'être dépouillés de notre humanité, comme les puissances coloniales l'ont fait tout au long de l'histoire et comme le mouvement sioniste et l'État d'Israël continuent de le faire au peuple palestinien aujourd'hui.

Comme chaque personne à Gaza, je mérite la vie, la dignité et la liberté, même si le monde refuse de les reconnaître.

Le fait que je sois contraint de rappeler au monde ma propre humanité est une preuve en soi de son échec moral, son incapacité à reconnaître la tragédie de Gaza telle qu'elle est : d'abord et avant tout une tragédie humaine, ensuite un cas politique.

J'écris cette lettre alors que j'attends mon rendez-vous dans une clinique psychiatrique publique. Mon numéro est le 92, bien que j'aie pris mon ticket à sept heures du matin.

Quel genre de monde me force à prouver que je suis humain ?

Quel genre de monde m'oblige à me battre pour mon droit à un traitement médical tout en permettant à un État colonial et raciste de dépouiller les Palestiniens de leurs droits fondamentaux, en invoquant une histoire de victimisation qui ne peut justifier son propre projet colonial ?

En fin de compte, je ne peux que dire que le monde a été confronté à une épreuve d’ humanité - et qu'il a échoué.

Cet échec ne réside pas seulement dans la participation directe au meurtre d'êtres humains, mais aussi dans le silence, l'inaction et l'indifférence pendant que des gens sont tués sous les yeux du monde entier.

J'ai écrit cette lettre les larmes aux yeux.

Chaque larme qui tombait était un autre témoignage de l'échec du monde à préserver sa propre humanité.

Bahaa Shahera Raouf

Un être humain de la bande de Gaza – Palestine

À un monde que j'espère encore voir reconnaître mon humanité.

(Traduction vers le grec par Nawzat Hadid)

(Originally published in PRIN newspaper - [prin.gr]  Ici

The poignant letter of Bahaa Shahera Raouf from Gaza to the World

Dear World,

At a time of unprecedented scientific progress, humanity still cannot prevent one in every five young people in the Gaza Strip from contemplating suicide.

If this does not alarm you, then perhaps these facts will: 96% of Gaza's population lives with the constant feeling that death is imminent. One million children are suffering from psychological disorders, particularly in the aftermath of the ongoing genocide. Thirty-eight percent of adults are living with depression, while 61% of the population suffers from post-traumatic stress disorder. Many continue to endure the long-term effects of complex post-traumatic stress.

These are not merely statistics. They are the psychological map of a society that has been forced to live under siege, war, and the constant expectation of death.

The world has failed the people of Gaza.

It has failed to protect their mental well-being during a genocide that continues to this day. This ongoing catastrophe has persisted with the support—or, at the very least, the acquiescence—of most Western governments, as well as several Arab governments that have chosen to submit to the dictates of global imperialism.

This failure does not concern Gaza alone. It is a moral and a humanitarian failure, in front of the humanity itself.

If we are ever to speak honestly about peace, then peace must begin within the human being.

But the people of Gaza have been denied even that most basic form of peace. I am not referring only to the genocide unfolding before the world's eyes today. I am also speaking of the years that came before it—years of blockade, imposed by Israel on the Gaza Strip since 2007.

This reality has created within us a psychological siege that exists alongside the physical one. It has produced a permanent state of fear and insecurity, leaving deep psychological scars that continue to manifest themselves in rising rates of trauma, anxiety, depression, and other mental health conditions.

These conditions are not the product of individual pathology. They are a natural human response to an unbearable political reality imposed by the Zionist occupation.

No one can be expected to remain psychologically stable while living every day under the constant threat of death—whether their own or that of the people they love.

For this reason, the solution cannot be limited to individual psychotherapy. Such approaches were largely developed to treat disorders that emerge in relatively stable societies. Gaza's wounds are of a different nature. Before people need therapy, they need the political reality that produces this suffering, day after day, to change.

We need a reality in which the daily caloric intake of every person is not calculated and controlled, as revealed in documents published by Haaretz in 2012.

We need a reality in which starvation, siege, and collective punishment are no longer used as instruments of domination against an entire people.

I do not wish to describe these practices as fascism or Nazism because, in my view, the more accurate name is Zionism.

To me, Zionism is not merely a colonial ideology. It is a political project that has drawn legitimacy from one historical tragedy to justify another.

The Holocaust was one of history's greatest crimes and deserves unequivocal condemnation. But condemning that crime can never grant any state or political movement the right to commit new crimes against another people.

My people and I should not be made to pay the price for crimes committed against others.

From starvation and collective punishment to the control of food supplies, and ultimately to a genocidal war carried out before the eyes of the entire world, Palestinians in Gaza live in a reality where their humanity is violated every single day—as though their lives were somehow worth less than the lives of others.

The tragedy deepens when the Zionist movement invokes the historical persecution of the Jewish people to justify policies inflicted today upon Palestinians, while the people of Gaza are left alone to face death, hunger, and displacement, as much of the world either remains silent or deliberately looks away.

On a personal level, I call upon the world to allow my medication—and the medication of everyone in Gaza who depends on psychiatric treatment—to enter the Gaza Strip.

Since the beginning of the genocide, Israel has blocked the entry of psychiatric medications into Gaza as part of a systematic policy that deepens the psychological collapse of an entire society, not merely that of isolated individuals.

This deprivation does not affect only people living with mental health conditions, although their numbers continue to grow. It also affects people with chronic illnesses, older adults, and cancer patients, who are denied their medications, essential diagnostic tests, and even the most basic healthcare services—care that should be a fundamental human right everywhere in the world.

This is not a plea for charity. It is not a request for sympathy. It is a demand for a right guaranteed under international human rights law.

If my right to medical treatment is regarded as something secondary—or even negotiable—how can I possibly feel that my humanity is recognized?

I am a human being from Gaza.

Whether I am a civilian or a combatant, a young man or a young woman, a child or an elderly person, my humanity—and the humanity of every Palestinian—is neither conditional nor negotiable. It cannot be diminished because of our identity or because of where we live.

We refuse to be stripped of our humanity, as colonial powers have done throughout history and as the Zionist movement and the State of Israel continue to do to the Palestinian people today.

Like every other person in Gaza, I deserve life, dignity, and freedom, even if the world refuses to acknowledge it.

The fact that I am compelled to remind the world of my own humanity is, in itself, yet another measure of its moral failure—its inability to recognize the tragedy of Gaza first and foremost as a human tragedy, before it is a political one.

I am writing this letter as I wait for my appointment at a public psychiatric clinic. My number is 92, even though I took my ticket at seven o'clock in the morning.

What kind of world forces me to prove that I am human?

What kind of world compels me to fight for my right to medical treatment while allowing a colonial and racist state to strip Palestinians of their fundamental rights, invoking a history of victimhood that cannot justify its own colonial project?

In the end, I can only say that the world was confronted with a profound test of its humanity—and it failed.

That failure lies not only in direct participation in the killing of human beings, but also in silence, inaction, and indifference while people are killed before the eyes of the entire world.

I wrote this letter with tears in my eyes.

Every tear that fell was another testament to the world's failure to preserve its own humanity.

Bahaa Shahera Raouf

A Human Being from the Gaza Strip – Palestine

To a world that

 I still hope will recognize my humanity.

(Letter originally published in PRIN newspaper - prin.gr.

Translation from Arabic to Greek by Nawzat Hadid HERE).

Η συγκλονιστική επιστολή του Μπαχάα Σάχερα Ράουφ από τη Γάζα

Αναδημοσίευση από το ΠΡΙΝ

Η συγκλονιστική «επιστολή προς τον κόσμο» του Μπαχάα Σάχερα Ράουφ, ενός ανθρώπου με κατάθλιψη και φοιτητή Ψυχολογίας από τη Λωρίδα της Γάζας.

Κόσμε,

Μέσα σε μια εποχή πρωτοφανούς επιστημονικής προόδου, εξακολουθείς να αδυνατείς να αποτρέψεις έναν στους πέντε νέους της Λωρίδας της Γάζας από το να σκέφτεται την αυτοκτονία.

Κι αν αυτό σου φαίνεται κάτι συνηθισμένο, τότε σίγουρα δεν είναι φυσιολογικό το γεγονός, ότι το 96% των κατοίκων της Γάζας ζει με τη διαρκή αίσθηση πως ο θάνατος βρίσκεται προ των πυλών, ότι ένα εκατομμύριο παιδιά υποφέρουν από ψυχικές διαταραχές, ιδιαίτερα μετά τον πόλεμο της γενοκτονίας, ότι το 38% των ενηλίκων πάσχει από κατάθλιψη και ότι το 61% του πληθυσμού υποφέρει από διαταραχή μετατραυματικού στρες, ενώ πολλοί συνεχίζουν να βιώνουν τις συνέπειες της σύνθετης μετατραυματικής διαταραχής.

Κόσμε,

Απέτυχες στη δοκιμασία της προστασίας της ψυχικής υγείας των κατοίκων της Γάζας κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Η συνέχιση αυτού του πολέμου γίνεται με την ανοχή και τη στήριξη της πλειονότητας των δυτικών κυβερνήσεων, καθώς και ορισμένων αραβικών κυβερνήσεων που υποτάσσονται στις επιταγές του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού.

Γι’ αυτό και αυτή η αποτυχία δεν αφορά μόνο τη Γάζα. 

Είναι μια ηθική και ανθρώπινη αποτυχία απέναντι σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Αν θέλουμε πραγματικά να μιλήσουμε για την ειρήνη στον κόσμο, τότε η ειρήνη πρέπει να ξεκινά από μέσα στον άνθρωπο.

Οι άνθρωποι της Γάζας, όμως, έχουν στερηθεί αυτή την εσωτερική ειρήνη εξαιτίας της κατοχής. Και όταν μιλώ γι’ αυτό, δεν αναφέρομαι μόνο στον πόλεμο της γενοκτονίας, αλλά και στα χρόνια του σιωνιστικού αποκλεισμού που έχει επιβληθεί στη Λωρίδα της Γάζας από το 2007.

Αυτή η πραγματικότητα εδραίωσε μέσα μας, στους κατοίκους της Γάζας, το αίσθημα ενός ψυχολογικού αποκλεισμού που συνοδεύει τον υλικό αποκλεισμό και εδραίωσε μια μόνιμη κατάσταση ανασφάλειας, η οποία αποτυπώνεται στη συνεχή αύξηση των ψυχικών διαταραχών.

Ωστόσο, αυτές οι διαταραχές δεν οφείλονται σε κάποια ατομική ψυχική δυσλειτουργία. Είναι μια φυσιολογική αντίδραση σε μια πολιτική πραγματικότητα που επέβαλε η σιωνιστική κατοχή στους κατοίκους της Γάζας. Ένας άνθρωπος που ζει καθημερινά υπό την απειλή του θανάτου —είτε αφορά τον ίδιο είτε τα μέλη της οικογένειάς του— δεν μπορεί να απολαμβάνει ψυχική σταθερότητα.

Γι’ αυτό και η αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης δεν μπορεί να περιορίζεται στην ατομική ψυχοθεραπεία, η οποία έχει σχεδιαστεί κυρίως για να αντιμετωπίζει διαταραχές που εμφανίζονται σε κοινωνίες όπου επικρατεί στοιχειώδης σταθερότητα. Αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι της Γάζας, πριν από οτιδήποτε άλλο, είναι να αλλάξει η πολιτική πραγματικότητα που παράγει και αναπαράγει καθημερινά αυτόν τον πόνο.

Μια πραγματικότητα στην οποία δεν υπολογίζονται οι θερμίδες που επιτρέπεται να καταναλώνει κάθε κάτοικος της Γάζας, όπως αποκάλυψαν έγγραφα που δημοσίευσε η εφημερίδα Haaretz το 2012. Μια πραγματικότητα στην οποία η πείνα, η συλλογική τιμωρία και ο αποκλεισμός δεν χρησιμοποιούνται ως μέσα υποταγής ενός ολόκληρου λαού.

Δεν επιθυμώ να χαρακτηρίσω αυτές τις πρακτικές ως φασισμό ή ναζισμό, γιατί, κατά τη γνώμη μου, ο ακριβέστερος όρος είναι σιωνισμός. Για μένα, δεν πρόκειται απλώς για μια αποικιοκρατική ιδεολογία, αλλά για ένα πολιτικό σχέδιο που στηρίχθηκε σε μια ιστορική τραγωδία για να δικαιολογήσει μιαν άλλη.

Αν ο ναζισμός διέπραξε το Ολοκαύτωμα εναντίον των Εβραίων, αυτό δεν σημαίνει ότι εγώ και ο λαός μου πρέπει να πληρώσουμε το τίμημα εκείνου του εγκλήματος.

Το Ολοκαύτωμα αποτελεί, αναμφίβολα, ένα αποτρόπαιο έγκλημα που αξίζει απόλυτη καταδίκη. Όμως η καταδίκη του δεν δίνει σε κανένα κράτος ή πολιτικό κίνημα το δικαίωμα να διαπράττει νέα εγκλήματα εις βάρος ενός άλλου λαού.

Από την πείνα και τις πολιτικές συλλογικής τιμωρίας μέχρι τον έλεγχο της πρόσβασης στην τροφή και, τελικά, τον πόλεμο της γενοκτονίας που διεξάγεται μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου, οι κάτοικοι της Γάζας ζουν σε μια πραγματικότητα όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους καταπατείται καθημερινά, σαν η ζωή τους να αξίζει λιγότερο από τη ζωή των άλλων.

Η τραγωδία γίνεται ακόμη βαθύτερη όταν το σιωνιστικό κίνημα επικαλείται την ιστορική δίωξη των Εβραίων για να δικαιολογήσει πολιτικές που εφαρμόζονται σήμερα εναντίον των Παλαιστινίων, την ίδια στιγμή που ο κάτοικος της Γάζας μένει μόνος απέναντι στον θάνατο, την πείνα και τον εκτοπισμό, ενώ ο κόσμος είτε παραμένει αδρανής είτε επιλέγει τη σιωπή.

Σε προσωπικό επίπεδο, ζητώ από τον κόσμο να επιτρέψει την είσοδο των δικών μου φαρμάκων, αλλά και των φαρμάκων όλων όσοι έχουν ανάγκη ψυχιατρικής θεραπείας στη Λωρίδα της Γάζας.

Από την έναρξη του πολέμου της γενοκτονίας, το Ισραήλ απαγορεύει την είσοδο ψυχιατρικών φαρμάκων στη Γάζα, εφαρμόζοντας μια συστηματική πολιτική που επιδεινώνει την ψυχική κατάρρευση ολόκληρης της κοινωνίας και όχι μόνο μεμονωμένων ανθρώπων.

Αυτή η στέρηση δεν αφορά μόνο όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας —αν και ο αριθμός τους αυξάνεται διαρκώς— αλλά επεκτείνεται και στους χρόνιους ασθενείς, στους ηλικιωμένους και στους καρκινοπαθείς, οι οποίοι στερούνται τα φάρμακά τους, τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις και ακόμη και τις στοιχειώδεις υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης, που αποτελούν θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου.

Αυτό το αίτημα δεν είναι έκκληση για οίκτο ούτε επαιτεία. Είναι απαίτηση για ένα δικαίωμα που κατοχυρώνεται από κάθε διεθνή και ανθρωπιστική νομοθεσία.

Αν το δικαίωμά μου στη θεραπεία θεωρείται κάτι δευτερεύον ή διαπραγματεύσιμο, τότε πώς μπορώ να αισθάνομαι ότι αναγνωρίζεται η ανθρώπινη υπόστασή μου;

Εγώ, ως άνθρωπος από τη Γάζα, είμαι άνθρωπος. Είτε είμαι άμαχος είτε μαχητής, είτε νέος είτε νέα, είτε παιδί είτε ηλικιωμένος, η ανθρώπινη αξία μας δεν αλλάζει και δεν μπορεί να μας αφαιρεθεί εξαιτίας της ταυτότητάς μας ή του τόπου όπου ζούμε.

Δεν είμαστε ανθρώπινα τέρατα. Δεν αποδεχόμαστε να μας αφαιρείται η ανθρώπινη ιδιότητά μας, όπως έκαναν οι αποικιοκρατικές δυνάμεις σε άλλες εποχές και όπως επιχειρούν σήμερα το σιωνιστικό κίνημα και το κράτος του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστινίους.

Εγώ, όπως και όλοι οι άνθρωποι της Γάζας, είμαστε άνθρωποι που αξίζουμε τη ζωή, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία, ακόμη κι αν ο κόσμος αρνείται να το αναγνωρίσει.

Και το γεγονός ότι αναγκάζομαι να υπενθυμίσω στον κόσμο την ανθρώπινη υπόστασή μου, αποτελεί από μόνο του μια ακόμη απόδειξη της ηθικής του αποτυχίας· της αδυναμίας του να αντιμετωπίσει την τραγωδία της Γάζας ως αυτό που πραγματικά είναι: πρώτα και πάνω απ’ όλα. μια ανθρώπινη τραγωδία και έπειτα μια πολιτική υπόθεση.

Γράφω αυτή την επιστολή περιμένοντας τη σειρά μου στο ψυχιατρικό ιατρείο του δημόσιου νοσοκομείου. Ο αριθμός μου είναι 92, παρότι πήρα το χαρτάκι προτεραιότητας στις επτά το πρωί.

Τι κόσμος είναι αυτός, στον οποίο αναγκάζομαι να αποδείξω την ανθρώπινη υπόστασή μου; Ένας κόσμος στον οποίο είμαι υποχρεωμένος να διεκδικώ το δικαίωμά μου στη θεραπεία, ενώ ένα αποικιοκρατικό και ρατσιστικό κράτος αφήνεται να στερεί από τον Παλαιστίνιο τα δικαιώματά του, επικαλούμενο μια ιστορική θυματοποίηση που δεν συνδέεται με το αποικιοκρατικό του εγχείρημα.

Στο τέλος, θέλω να πω πως ο κόσμος βρέθηκε αντιμέτωπος με μια πραγματική δοκιμασία ανθρωπιάς — και απέτυχε.

Και αυτή η αποτυχία δεν οφείλεται μόνο στην άμεση συμμετοχή στη δολοφονία ανθρώπων. Οφείλεται επίσης στη σιωπή, στην αδράνεια και στην αδιαφορία απέναντι στη δολοφονία ανθρώπων μπροστά στα μάτια και στ’ αυτιά ολόκληρου του κόσμου.

Έγραψα αυτή την επιστολή με δάκρυα στα μάτια. Και κάθε δάκρυ που κύλησε ήταν μια ακόμη απόδειξη της αποτυχίας του κόσμου να διαφυλάξει την ανθρωπιά του.

Μπαχάα Σάχερα Ράουφ

Ένας άνθρωπος από τη Λωρίδα της Γάζας – Παλαιστίνη

Προς έναν κόσμο… από τον οποίο εξακολουθώ να περιμένω να αναγνωρίσει την ανθρώπινη υπόστασή μου

Μετάφραση στα ελληνικά Νάουζατ Χαντίντ

(πηγή: prin.gr)